นี่คือการเดินทางเพื่อเยียวยาตัวเอง ในโลกของผู้ใหญ่ ความจำเจในชีวิตประจำวันกัดกร่อนจิตวิญญาณอย่างเงียบ ๆ ระหว่างการพังทลายและการเยียวยา บาดแผลถูกเย็บและฉีกออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเหงาล่องลอยไปในเมืองที่พลุกพล่าน ติดอยู่ในวัฏจักรที่ไม่มีวันจบสิ้นของกลางวันและกลางคืน ถูกกลืนกินโดยป่าคอนกรีตอันหนาแน่น ไม่มีทั้งแสงสว่างและท้องฟ้าเป็นของตัวเอง จิตวิญญาณสองดวงสะท้อนอยู่ในกระจกมองหลัง ค่อย ๆ ถอดหน้ากากและการป้องกันออก พบการคลายปมและโอบกอดกันด้วยความรัก ความจริงและภาพลวงตาเชื่อมโยงกัน ความระทึกขวัญและความลึกลับทอเข้าด้วยกัน อารมณ์และการรู้สึกผิดอยู่ร่วมกัน ในท้ายที่สุด การเป็นตัวเองคือหนทางกลับบ้าน เมื่อมองโลกอีกครั้งเราก็ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป